Home > Editor Talk > ของขวัญจาก..วันเวลา (2)

ของขวัญจาก..วันเวลา (2)

Sunday, May 29, 2011

บันทึกรักหน้าสอง...............โดย กวี บทเก่า

วันเวลาไม่ได้ไขความลับ...ของความรัก หากทว่าวันและเวลามีแบบแผน คล้ายกับมีอะไรบางสิ่งวางเอาไว้ตั้งแต่ต้นให้เป็นเช่นนั้น วันและเวลากำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา..ของขวัญจากวันเวลา

เวลาคือสิ่งที่ก้าวเดินไปข้างหน้าตามวันและเวลา ผ่านแล้วก็ผ่านไป ที่เห็นจะทิ้งไว้ก็คงมีแค่เพียง ความทรงจำ เข็มของนาฬิกาเดินวนอยู่กับที่ ไม่ว่ามันจะผ่านกี่วันเดือนปีก็คงยังบอกได้แค่ 24 ชั่วโมงคือหนึ่งวัน  คุณ..อาจเหมือนกับเวลา ที่แม้ทุกอย่างจะผ่านไปแล้ว แต่ทว่ายังคงจดจำได้ทุกช่วงเวลา มิเคยลืมเลือน 

เขา..อาจเหมือนกับนาฬิกา ที่ค่อยๆเดินจากจุดเดิมออกไป โดยไม่เคยมีความทรงจำใดๆติดตัวไปเลย 

ซึ่งความรักคือสิ่งที่อยู่เหนือความแตกต่างทุกประการ เพราะไม่มีอะไรวัดค่าของตัวความรักนั้นๆได้ 

ทุกๆอย่างล้วนใช้ความรู้สึกในรักของแต่ละคน ที่ย่อมต้องแตกต่างกันในรักที่มอบให้แก่กันและกัน ซึ่งเวลาและความรัก มักจะสอดคล้องกันจนไม่มีวันแยกออกจากกัน 

บางเวลา..ความรัก..ก็ทำให้หัวใจอิ่มเอม..อย่างล้นพ้น 

บางเวลา..ความรัก..เป็นดั่ง หนามคมที่ทิ่มแทงหัวใจ ให้เจ็บปวด..อย่างแสนสาหัส 

บางเวลา..ความรัก..ก็หมุนตามวันเวลาไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยได้หยุดพัก..สักวินาที 

บางเวลา..ความรัก..ของใครบางคน ก็หมุนเวียนเปลื่ยนไปตามวันเวลา โดยไม่คิดจะหยุดลงที่ใด..ที่หนึ่ง 

บางครั้ง..ความรัก..ก็ทำให้มีรอยยิ้มได้ทั้งวัน ทั้งคืน..จนลืมวันเวลา 

บางครั้ง..ความรัก..ก็ไม่สามารถทำให้ลืมคราบน้ำตาได้สักนาที และยังคงลืมไม่ลงแม้จะผ่านมาเนิ่นนานเพียงไร..กี่วันและเวลา 

บางครั้ง..ความรัก..สามารถก่อเกิดภาพแห่งความสุข ซึ่งมองผ่านด้วยดวงตา..คู่นั้น 

บางครั้ง..ความรัก..ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าสิ่งที่พบและเห็นนั้น มันจะยังคงอยู่ตรงนั้น ตลอดไปหรือไม่ 

บางที..ความรัก..ก็ได้สร้างภาพความทรงจำดีๆให้หัวใจได้เก็บเอาไว้อยู่ในนั้น 

บางที..ความรัก..ก็อาจจะไม่เหลือภาพความทรงจำใดๆ ให้หัวใจอีกเลยนอกจาก..ภาพความเจ็บ 

บางที..ความรัก..ในบางคนยังคงอยู่ตรงนั้น เวลานั้น และไม่เคยเลือนลางจางลง..แม้เพียงนาที 

และบางที..ความรัก..ของอีกคน ไม่มีแล้วที่ตรงนั้น ซึ่งเวลานั้น คนนั้น ได้ถูกลืมไปด้วย..เวลา 

ซึ่งเวลาในความรักของแต่ละคนนั้น ย่อมพกกันมาไม่เท่ากัน เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเวลาของคนที่เรารัก 

นั้นจะมีค่าดั่งเวลาของเราหรือไม่ และก็เป็นการยากที่จะทำให้มันเท่ากัน..ในความผูกพัน 

ความรักอยู่ท่ามกลาง..วันและเวลา    ความรักอาศัยอยู่ใน..วันและเวลา
ความรักรอคอย..วันและเวลา                ความรักเร่ง..วันและเวลา
ความรักจางลงด้วย..วันและเวลา         และ ความรักก็สิ้นสุดลงที่..วันและเวลา 

เวลาคือสิ่งเดียวในโลกใบนี้ ที่มองเห็นคุณค่าในหัวใจของตัวละคนได้อย่างถ่องแท้ ซึ่งในเรื่องราวของความรักและความผูกพัน ก็ย่อมต้องอาศัยเวลา..เป็นตัวบ่งบอก 

ซึ่งถ้าความรักถ้าไร้ความผูกพัน มันก็ไม่อาจถูกเรียกว่า..ความรักได้ 

ซึ่งถ้ามีแต่ความผูกพัน แต่ไม่มีหัวใจที่รักจริง มันก็อาจจะเป็นได้แค่เพียงหัวใจรัก..ตามหน้าที่ 

และถ้าไม่มีเวลา เราก็คงมองไม่เห็นค่าในหัวใจของใครบางคน 

ซึ่งสุดท้ายทุกๆความรักที่ก่อเกิดบนโลกใบนี้ จำเป็นต้องมีคนสองคนช่วยกันดูแลซึ่งกันและกัน บนความจริงใจ รักแบบเข้าใจ รักในขอบเขตที่ควรจะรักได้ เพราะความรักดูแลไม่ได้เพียงแค่คนเดียว ซึ่งถ้าอีกคนไม่เคยคิดจะดูแล มันก็ย่อมต้องจบลงแบบ...เจ็บปวด

หากความรักไม่มีใจ..ให้ได้รัก   ขอหยุดพักรักไว้..ใต้ความเหงา เมื่อความจริงในหัวใจยัง..ไร้เงา  รักสองเราคงหมดสิ้นดิ้น..ผูกพัน 

                                                                                                                               หนึ่งในบันทึกรัก ณ.ปลายฟ้า 

                                                                                                                                                 กวี  บทเก่า

comments powered by Disqus