Home > Editor Talk > แค่เพียงเธอ..หลับตา (4)

แค่เพียงเธอ..หลับตา (4)

Monday, May 30, 2011

บันทึกรักหน้าสี่............โดย กวี บทเก่า

ระยะทางไม่อาจกั้น..ความคิดถึง
วันเวลามิอาจกั้น..ความหวั่นไหว
อดีตกาลมิอาจกั้น..รักจากใจ
ความอบอุ่นที่มอบให้สู่...ปลายทาง

ความรู้สึกแห่งรักและผูกพันมักจะเชื่อมโยงไปยังห้วงแห่งการโหยหาความ คำนึง ซึ่งมีอารมณ์ความเหงาและห่วงใยเป็นแรงผลักดันให้..มากหรือน้อย  ซึ่งในความรู้สึกดีๆที่เรียกว่าความคิดถึงและห่วงใยนั้น เป็นความรู้สึกของอารมณ์ที่ถวิลหาไออุ่น ซึ่งสัมผัสได้ด้วยหัวใจ แค่เพียงหลับตา จิตนาการแห่งการรอคอยฝากผ่านไปกับสายลม  ดั่งสายลมยามเช้าที่เย็นสบายมีความอบอุ่นที่คลุมเครือ ประหนึ่งดั่งใจแทบหลอมละลายภายใต้สายลมแห่งห้วงคำนึง 

เพียงเธอหลับตา...จะพบกับความฝันที่เฝ้า..รอคอย

เพียงเธอหลับตา...จะพบกับการรอคอยที่สิ้นสุด เป็นภาพอยู่ข้างหน้าตรง..หัวใจ

เพียงเธอหลับตา...จะพบกับคนๆหนึ่งที่ห่างกายแต่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจ..ร่วมกัน

เพียงเธอหลับตา...จะได้พบภาพคนสองคนเดินเคียงคู่ จูงมือกันไปสู่..ดินแดนแห่งความรัก

เพียงเธอหลับตา...จะได้พบกับทางเดินที่โรยด้วยกุหลาบ มีเขาคนนั้น ยืนอยู่ตรงนั้น รอคอยเพียงความคิดถึงตรงนั้น เข้าไปสู่ใจของคนนั้น..ในฝันนั้นๆ

และเพียงเธอหลับตา...จะได้สัมผัสกับไออุ่นที่อยู่ห่างไกล ซึ่งสัมผัสได้ด้วยหัวใจแห่งการรอคอย ที่ให้ไออุ่นนั้นเป็นจริงในฝันที่..ลืมตา 

บางครั้งรู้สึกได้ว่าปลายทางแห่งความคิดถึง ส่งผลให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกที่แตกต่างหลากหลายและมากมายในปลายทางแห่ง การโหยหาไออุ่นที่...เคยสัมผัส 

บางทีอาจทำให้รู้สึกเหงาๆในปลายทางแห่ง...ความคิดถึง

บางขณะอาจทำให้รู้สึกเดียวดาย เศร้าๆ อ้างว้าง อย่าง...ยากเกินใจอธิบาย

และในบางที กลับทำให้เกิดความรู้สึกเป็นสุขใจ สุขกาย อย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน 

ซึ่งบางครั้งชีวิตของคนเราอาจไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่เพียงได้รู้สึกดีๆก็มีความสุข อิ่มเอมกับอารมณ์และความรู้สึกแห่งความคิดถึง ที่มีอยู่แต่เพียงในใจของตน..ก็คงเพียงพอ

อาจจะเป็นเพราะความผูกพันและห่วงใย ที่ทำให้ความคิดถึงมีอนุภาพอย่างมาก

ในความรักที่อยู่กันคนละ..ปลายฟ้า 

ซึ่งทุกๆอย่างย่อมเป็นไปได้ในจินตราการแห่งการรอคอย บางสิ่ง บางอย่าง และบางคน การคิดถึงใครคนหนึ่งที่อยู่ห่างไกลด้วยเหตุผลใดๆก็ตามแต่นั้น เป็นการรอคอยที่ทรมานใจ..อย่างที่สุด 

ซึ่งความคิดถึง ที่ว่า..ทรมานเพียงไร แต่ก็คงไม่เทียบเท่าการที่เราไม่รู้ว่า

เขาคนนั้นคิดถึงตัวเราเหมือนดั่งที่เราคิดถึง..หรือเปล่า

ถ้าเป็นการคิดถึงเพียงฝ่ายเดียวก็คงเป็นการรอคอยที่แสนเจ็บปวดที่สุดของ..อีกคน 

ซึ่งความคิดถึงอาจจะเป็นสิ่งๆเดียวในอารมณ์แห่งรัก อาจจะต่างกันเพียงแค่ปลายทางแห่งความคิดถึงของแต่ละคน ที่เดินทางนับหลายร้อยกิโลกว่าจะฝ่าฟันอารมณ์ในจิตใจไปยังปลายทางนั้น บางครั้งสิ่งที่ได้รับกลับมาอาจจะเป็นแค่เพียง...ความว่างเปล่า 

แม้สุดท้ายความคิดถึง..อาจจะไม่ได้มอบความรู้สึกสมหวังให้แก่คนหนึ่งคนใด แต่ในตัวของความคิดถึงนั้นจะมอบความอบอุ่น  ความรู้สึกดีๆ ความผูกพัน รวมถึงความห่วงใยให้กับคุณ ไม่ว่าปลายทางที่คนึงหานั้น

จะมีเขาคนนั้น อยู่ตรงนั้น หรือไม่ก็ตาม แค่เพียงเธอ..หลับตา
ระยะทางแม้ห่างไกล...ไม่สำคัญ  ขึ้นอยู่ที่ผูกพันนั้น..แค่ไหน
ถึงแม้อยู่ใกล้กันแค่...ปลายตา  แต่ผูกพันย่อมไร้ค่าถ้า...ไร้ใจ 

                                                                        หนึ่งในบันทึกรัก ณ.ปลายฟ้า 

                                                                                             กวี  บทเก่า

comments powered by Disqus